تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أُولئِکَ جَزاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَ الْمَلائِکَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ (87) أُولئِکَ جَزاؤُهُمْ‌: آن جماعت مرتدّين از دين مبين، جزا و پاداش آنها، أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ‌: اينکه بر ايشان است لعنت خدا، که آن دورى از رحمت واسعه الهى است، وَ الْمَلائِکَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ‌: و لعنت ملائکه، که آن بيزارى ايشان است و لعنت مؤمنان تماما. فخر رازى گفته: مراد از «ناس» مردمانى هستند که در لعن آنها تأثر و اثرى باشد، پس لعنت کنندگان از مردم دو قسم‌اند: اول- فرد خاص از مردم، و ايشان انبياء و اوصياء اصفيا و خواص اولياى خدا هستند، چه در لعن ايشان اشدّ و تأثيرى سريعتر باشد، چنانچه فرمايد: لُعِنَ الَّذِينَ کَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى‌ لِسانِ داوُدَ وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ‌ (الخ) «1» و نيز از اهل بيت عصمت و طهارت مروى است که فرمودند: نحن اللّاعنون، يعنى ما آل محمد عليهم السّلام لعنت کنندگانيم بر دشمنان خدا و دشمنان دين خدا. «2» قسم دوم- فرد عام، و آنها مخلصين مؤمنين مى‌باشند، زيرا ايشان به متابعت سنت خدا و سنت جميع ملائکه و سنّت جميع انبياء و اصفياء، لعنت کنندگان بر دشمنان خدا و پيغمبران و منحرفين و محرفين اديان و کتب آسمانى و معرضين از سنت انبياء مى‌باشند. تتمه: آيه شريفه دليل است بر جواز لعن مخالف ايمان.