1- انسان براى رسيدن به کمالات بايد از خداوند استمداد کند. رَبِّ هَبْ لِي ...
2- استمداد از نام «ربّ»، در استجابت‌دعا مؤثّر است. «رَبِّ»
3- حکمت و بينش همراه با عمل، هديه‌ى الهى است. «هَبْ لِي حُکْماً»
4- قبل از درخواست جديد از خداوند، از نعمت‌هاى قبلى نامى ببريد و از او تشکّر کنيد. خَلَقَنِي- يَهْدِينِ- يَشْفِينِ- يَسْقِينِ- وَ ... رَبِّ هَبْ لِي
5- اگر حکمت باشد، ولى دوستان انسان نااهل باشند، حکمت کارايى ندارد.
«هَبْ لِي حُکْماً وَ أَلْحِقْنِي»
6- اگر ديد و بينش و تفکّر صحيح بود، رفتار و گفتار و نيّت هم صحيح مى‌شود.
(حکمت به معناى ديد و فهم و نظر صحيح است). «حُکْماً»
7- حکمت نظرى، به تنهايى مفيد و نجات‌بخش نيست. حکمت بايد با عمل همراه باشد. «هَبْ لِي حُکْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ»
8- برخوردارى از حکمت و معرفت در درون و زندگى در جامعه‌ى صالحان و صالح بودن، بالاترين درجه‌ى سعادت است. «حُکْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ»
9- حکمت وشناخت وبينش، بر عمل مقدّم است. «هَبْ لِي حُکْماً وَ أَلْحِقْنِي»
10- بهترين دعا را از بهترين افراد بياموزيم. (بهترين افراد، انبيا هستند و يکى از بزرگ‌ترين انبيا حضرت ابراهيم عليه السلام است که در دعا از خداوند مغفرت، حکمت، نام نيک و حسن عاقبت مى‌خواهد و در آيات ديگر از خداوند، فرزندان خوب و پيروان مسلمان درخواست مى‌کند).
11- حکومت‌خواهى براى انجام احکام الهى، مطلوب است. «هَبْ لِي حُکْماً» «1»
12- هم انزوا ممنوع است و هم جذب نااهلان شدن. «أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ»
13- پيش کسوتان صالح را ارج نهيم. «أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ» (نفرمود: از صالحين باشم، بلکه فرمود: به آنان ملحق شوم. زيرا مقام سابقين برتر است).
«1». تفسير صافى.
جلد 6 - صفحه 332
14- جامعه‌اى ارزش دارد که افرادش صالح باشند. «أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ»
15- انسان به رفيق خوب محتاج است. «وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ»