پیام‌های تفسیر نور

1- ايمانى ارزش دارد که تا پايان عمر داوم داشته باشد. ايمانى که با کفر پايان پذيرد، کارساز نيست. «کَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ» 2- انسان مختار است، مى‌تواند ايمان آورد و يا کفر ورزد. مى‌تواند بر ايمان خود پايدار و يا در کفر خود پافشارى کند. مى‌تواند توبه کند يا بر گناه اصرار ورزد. «کَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ» «1». طه، 114. «2». محمّد، 17. جلد 1 - صفحه 560 3- بدتر از کفر و ارتداد، لجاجت و پافشارى بر انحراف و کفر است. «ثُمَّ ازْدادُوا کُفْراً» 4- خداوند توبه پذير است، ولى گروهى زمينه‌ها را از دست داده‌اند. جرّاح هر چقدر هم ماهر باشد، تا زمينه‌ى پيوند در مريض نباشد کارى پيش نمى‌برد. «لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ» 5- اصرار و تداوم کفر، سبب محروميّت از پذيرفته شدن توبه است. «ازْدادُوا کُفْراً لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ»