1- محبّت و دعا دربارهى بستگان، همراه با نهى از منکر و انتقاد از اشتباهات آنان باشد. قالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ ما تَعْبُدُونَ ... وَ اغْفِرْ لِأَبِي
2- بند و بستهاى دنيوى در قيامت بى اثر است و جز قلب پاک، هيچ چيز کارايى ندارد. خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ ... بِقَلْبٍ سَلِيمٍ
3- بيم و اميد بايد در کنار هم باشند. «أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي- لا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ»
4- انسان در هر مرحلهاى که باشد نبايد از قيامت غافل باشد. لا تُخْزِنِي ...
5- در قيامت، ديگران نيز از عيوب ما آگاه مىشوند. «لا تُخْزِنِي» زيرا رسوايى در جايى است که ديگران از خصوصيّات رفتار و افکار ما آگاه شوند.
6- خوارى ورسوايى، از سختترين حالات در قيامت است. «لا تُخْزِنِي» حضرت ابراهيم از ميان همهى مشکلات روز قيامت، رسوا نشدن را مطرح مىکند.
7- در قيامت، تحقير و خوارى و خزيان، بدتر از عذاب دوزخ است. «لا تُخْزِنِي» در جاى ديگر مىخوانيم: «إِنَّکَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ» «2»
8- آنچه در دنيا ارزش است، در آخرت بىارزش مىشود. «لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ»
«1». بيان السعاده.
«2». آلعمران، 192.
جلد 6 - صفحه 336
«مال» جلوهى مسائل مادّى و «بَنُون» (فرزندان) جلوهى مسائل عاطفى است، يعنى در قيامت مال و فرزند و مقام و شهرت و مدرک و ... نجاتبخش نيست.