1- در قيامت شفاعت قطعى است، امّا گروهى از جمله مشرکان از آن بهره‌مند نمى‌شوند. إِذْ نُسَوِّيکُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ ... فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ
2- دوستى با گنهکاران در دنيا، در قيامت حاصلى ندارد. «وَ لا صَدِيقٍ حَمِيمٍ»
3- انسان حتّى در قيامت به دوست خوب نيازمند است. «وَ لا صَدِيقٍ حَمِيمٍ»
4- شرط دريافت شفاعت، ايمان است. «فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ- فَلَوْ أَنَّ لَنا کَرَّةً فَنَکُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»
5- روز قيامت، روز حسرت است. «فَلَوْ أَنَّ لَنا کَرَّةً»
6- اگر مردم نخواهند و لجاجت کنند، نشانه‌ى بزرگ الهى نيز براى هدايت آنان کارساز نيست. «لَآيَةً وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ»
7- مهربانى در عين قدرت، يک صفت الهى است. «الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ»
8- اى پيامبر! نگران انحراف اکثريّت مباش، زيرا تو تحت حمايت مخصوص ما هستى. «وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ وَ إِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ»
9- مهلتى که خداوند به منحرفان مى‌دهد به خاطر عجز و ناتوانى نيست، بلکه به خاطر رحمت و لطف است تا شايد برگردند. «الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ»
«1». تفسير مجمع البيان.
«2». تفسير الميزان.
«3». کنزالعمال.
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 340