1- با پيشنهادات و توقّعات نابجاى متکبّران، قاطعانه برخورد کنيد. (طرد فقراى با ايمان جايز نيست، حتّى اگر به قيمت ايمان‌آوردن گروهى ديگر باشد) وَ ما أَنَا بِطارِدِ ...
2- ملاک ارزش، ايمان است، نه جايگاه اجتماعى و اقتصادى. وَ ما أَنَا بِطارِدِ ...
3- جاذبه بايد در حدّ اعلى باشد، ولى دافعه تنها در موقع ضرورت لازم است. وَ ما أَنَا بِطارِدِ ...
4- بيم وهشدار و انذار انبيا، بيش از بشارت آنان است. در قرآن جمله‌ى «إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ» آمده، ولى جمله‌ى «ان انا الا بشير» نيامده است.
5- ترساندن غافل از خطرها، بهترين شيوه‌ى ارشادى است. «إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ»
6- يکى از مهم‌ترين حربه‌هاى مخالفان انبيا تهديد است. «مِنَ الْمَرْجُومِينَ»
7- سنگسار کردن، يکى از قديمى‌ترين انواع شکنجه‌هاست. «مِنَ الْمَرْجُومِينَ»
8- در برابر تهديدهاى دشمن به خدا متوسّل شويم. «قالَ رَبِّ»
9- ناله‌ى حضرت نوح به خاطر تکذيب مکتب بود، نه تهديد و سنگسار. «رَبِّ إِنَّ قَوْمِي کَذَّبُونِ» و نفرمود: «يرجمون»
10- خشونت نااهلان، از عواطف پدرى و برادرى شما نکاهد. «إِنَّ قَوْمِي»
11- گره گشا خداست. «فَافْتَحْ»
12- اوّل براى حلّ مشکلات مردم و جامعه دعا کنيد، بعد براى نجات خود.
«فَافْتَحْ- نَجِّنِي»
13- با وجود تهديد وخفقان، گروهى از مردم به انبيا ايمان مى‌آوردند. «وَ مَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»
14- آنچه مهم است، همراهىِ عملى ومکتبى است، نه فيزيکى وظاهرى. «وَ مَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»
15- مؤمنين مشمول دعاى انبيا هستند. «نَجِّنِي وَ مَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»
16- ايمان به تنهايى کافى نيست، پيروى و همراهى لازم است. «وَ مَنْ مَعِيَ»
جلد 6 - صفحه 346
چنانکه در موارد ديگر نيز قرآن مى‌فرمايد: «وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ»* «1»