اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قالُوا لَئِن لَم تَنتَه‌ِ يا نُوح‌ُ لَتَکُونَن‌َّ مِن‌َ المَرجُومِين‌َ (116)
گفتند قوم که هر آينه اگر دست بر نداري از اينکه دعوت اي نوح. هر آينه البته مي‌باشي از سنگسار شدگان.
که گفتند آن قدر سنگ بر او مي‌زدند که ضجه و ناله مي‌کرد و از اينکه جهت او را نوح ناميدند و گفتند پانصد سال براي اينکه قومش به ضلالت بودند نياحه مي‌کرد و رجم در شريعت مطهره حد زنا محصنه است که مرد زن دار برود زنا کند يا زن شوهردار برود زنا دهد. ولي هر چه اذيت ديد از قوم، دست از دعوت بر نداشت تا موقعي که خطاب رسيد: وَ أُوحِي‌َ إِلي نُوح‌ٍ أَنَّه‌ُ لَن يُؤمِن‌َ مِن قَومِک‌َ إِلّا مَن قَد آمَن‌َ فَلا تَبتَئِس بِما کانُوا يَفعَلُون‌َ (سوره هود آيه 36).
ابتئاس اندوه است يعني اندوهگين مباش. پس از اينکه مأيوس شد از ايمان آنها در مقام نفرين به آنها بر آمد که خداوند دفع شر آنها را از نوح و مؤمنين باو بکند. عرض کرد: