تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ فَکُلُوا مِنْها حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَداً وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً وَ قُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَکُمْ خَطاياکُمْ وَ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ (58)
چون مدت چهل سال در وادى تيه متحير ماندند، و حضرت موسى و
«1» تفسير برهان، جلد اوّل صفحه 101، حديث چهارم.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 156
هارون عليه السّلام در آنجا وفات نمودند، و يوشع بن نون به خلافت حضرت موسى عليه السّلام بر ايشان مبعوث شد؛ بعد از انقضاء مدت خداى تعالى اجازه فرمود به داخل شدن در بيت المقدس:
وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ: و ياد بياوريد زمانى را که فرموديم ما داخل شويد در اين شهر که بيت المقدس باشد. فَکُلُوا مِنْها حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَداً: پس بخوريد و بهره بريد از ميوجات و طعامهاى آن هر جا که خواهيد و هر چه ميل داريد، خوردنى بسيار گوارا. وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً: و داخل شويد به درى از درهاى آن، در حالتى که متذلّل و متخشّع باشيد؛ يا داخل شدن شما براى سجده و عبادت و استغفار باشد، چنانچه شأن مساجد است؛ يا سجده کنيد خدا را به شکرگزارى نجات از سرگردانى وادى تيه. وَ قُولُوا حِطَّةٌ: و بگوئيد مسئلت و درخواست ما از تو «حطّه» است. و اين لفظ کلمه استغفار ايشان بود، يعنى بيفکن از ما گناهان ما را؛ نَغْفِرْ لَکُمْ خَطاياکُمْ: تا بيامرزيم گناهان شما را به ميامن سجود و دعا. و به گفتن اين کلمه که مثمر مغفرت است، ثابت و راسخ شويد تا خطاياى شما را عفو فرمائيم. وَ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ: و زود باشد که زياد گردانيم ثواب نيکوکاران را، از روى تفضل. نزد بعضى مراد از «حطّه» کلمه لا اله الّا اللّه مى‌باشد، زيرا آن حطّ و محو گناهان نمايد.
تفسير برهان: از حضرت باقر عليه السّلام مروى است که فرمود: نحن باب حطّتکم: مائيم باب مغفرت و آمرزش شماها. «1» اشاره است به آنکه مغفرت گناهان، فرع محبت ما مى‌باشد، يعنى کسى که محبّ اهل بيت نباشد، هر چند توبه و استغفار کند آمرزش او نخواهد بود؛ و هرکس در ولايت حضرت على عليه السّلام و اولاد طاهرين او داخل شد، مأمون از عذاب دائم خواهد بود.
«1» تفسير برهان، جلد اوّل صفحه 104، حديث سوّم.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 157