تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا قَوْلاً غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنْزَلْنا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما کانُوا يَفْسُقُونَ (59)
فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا: پس تبديل نمودند و تغيير دادند از روى استهزاء آنانکه ستم کردند بر خود، آن کلمه را که به آن مأمور بودند؛ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ: غير آن چيزى که امر شده بودند، يعنى چون حق تعالى فرمود حطّه بگوئيد، آنها گفتند: هطا سمقاثا: (به زبان عبرى) يعنى گندم سرخ. توبه و استغفار را بدل نمودند به آنچه مطلوب و مرغوب آنها بود از اغراض دنيا و أطعمه آن. و نيز گفته شده بود که از باب قصير وارد شويد که پشت شما خم شود، از بهر تواضع، آن را تغيير دادند و بعضى به درهاى فراخ رفتند و راه را بگردانيدند. فَأَنْزَلْنا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا: پس فرو فرستاديم بر آنانکه ستم کردند به تغيير و تبديل گفتار، رِجْزاً مِنَ السَّماءِ: عذابى و عقوبتى مقدور از آسمان، بِما کانُوا يَفْسُقُونَ: به سبب آنچه بودند که بيرون رفتند از حد فرمان ما. مراد به عذاب طاعون است، چه در حديث وارد شده که در يک ساعت هفتاد هزار نفر مردند از پير مردان.
تبصره: آيه شريفه آگاهى است به آنکه تبديل و تغيير فرامين الهى، اگر چه يک کلمه باشد، هر آينه موجب سخط و غضب سبحانى و مورد نزول عذاب است. چنانچه بنى اسرائيل به سبب تبديل يک کلمه که مخالفت نمودند، عقاب الهى بر آنها نازل شده عده بسيارى هلاک گرديدند.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 158