تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ تُتْرَکُونَ فِي ما هاهُنا آمِنِينَ (146)
بعد از اظهار عدم طمع اجر، که موجب تهمت مى‌باشد، زبان به موعظه و نصيحت گشوده فرمود:
أَ تُتْرَکُونَ: آيا طمع داريد که واگذاشته خواهيد شد (استفهام براى انکار است) يعنى شما را نخواهند گذاشت، فِي ما هاهُنا آمِنِينَ: در آنچه هستيد اينجا از نعم دنيا منازل بانزهت و مساکن پرنعمت در حالتى که ايمن باشيد از آفات و سالم از فوات. و ممکن است که همزه براى تقرير باشد به جهت تذکر و يادآورى نعمت در تخليه خداوند سبحان ايشان را به آنچه متنعمند در آن، يعنى حق تعالى شما را واگذاشته است در نعم دنيويه و امتعه فانيه.