تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ (147)
پس تفسير آن نعم مجمله فرمايد:
فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ: در بوستانهاى پر از اشجار و چشمههاى آب. نزد بعضى مراد از «عيون» آبار است، يعنى چاههاى پر از آب سرد و خنک، زيرا قوم ثمود را چشمه و نهرى نبوده. «1»