تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ زُرُوعٍ وَ نَخْلٍ طَلْعُها هَضِيمٌ (148) وَ زُرُوعٍ وَ نَخْلٍ‌: و کشتزارها و نخلستانهائى که، طَلْعُها هَضِيمٌ‌: شکوفه‌هاى‌ «1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 472، چاپ کتابفروشى اسلاميّه. جلد 9 - صفحه 475 آن درختان لطيف و نازک و نرم بود به جهت لطافت ثمر آن. نزد ابن عباس مراد از «طلع» خرمائى است که آن را کفرى و خيلى لطيف است. نزد بعضى بقدرى لطيف باشد که چون بهم خورد خرد گردد از غايت لطافت. نزد جمعى خرمائى است که هسته ندارد. «1» نکته: افراد «نخل» به ذکر با آنکه «جنّات» شامل آنست به جهت فضل آن باشد بر ساير درختان. يا مراد از جنّات باغستان غير خرما بوده باشد. حاصل آنکه حضرت صالح عليه السّلام آگاه ساخت آنها را به نعم الهى و فرمود: شما مرفه الحال با وسعت و نعمت هستيد و از منعم خود غافليد.