1- توهين به مقدّسات الهى به حدّى مهم است که گروهى به خاطر کشتن يک حيوان، نابود مى‌شوند. فَعَقَرُوها ... فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ
2- هم الطاف او نشانه‌هاى عبرت هستند و هم قهر وعذابش. «لَآيَةً»
3- انسان مى‌تواند حتّى با ديدن بزرگ‌ترين نشانه‌هاى الهى، در برابر حقّ عناد ورزد و ايمان نياورد. «لَآيَةً وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ»
4- فرستادن انبيا ومعجزه وقهر بر کفّار لجوج، از شئون ربوبيّت اوست. «رَبَّکَ»
5- ايمان و کفر مردم، در خداوند اثرى ندارد. «إِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ الْعَزِيزُ»
6- قهر خداوند به خاطر عمل خودماست وگرنه او مهربان است. «لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ»