1- خداوند حتّى با کفّار اتمام حجّت مى‌کند و قرآن را بر آنان عرضه مى‌کند و بر دلشان عبور مى‌دهد. «سَلَکْناهُ»
2- اگر قابليّت نباشد، قرآن هم کارساز نيست. «سَلَکْناهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ لا يُؤْمِنُونَ»
3- جرم و گناه، زمينه‌ى هدايت را در انسان محو مى‌کند. «الْمُجْرِمِينَ لا يُؤْمِنُونَ»
4- همان گونه که اگر قرآن به زبان اعجمى نازل مى‌گرديد، عرب‌هاى مشرک مکّه ايمان نمى‌آوردند، اکنون هم که به زبان عربى روشن نازل ومطالب آن بر دل آنان وارد مى‌شود، باز هم ايمان نمى‌آورند. «لا يُؤْمِنُونَ بِهِ»
5- ايمان در لحظه‌ى اضطرار سودى ندارد. «لا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّى يَرَوُا الْعَذابَ»
6- به مهلت دادن خداوند مغرور نشويم، زيرا مرگ و عذاب الهى به صورت ناگهانى مى‌آيد. «فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً»
7- مجرم، در لحظه‌ى مرگ تقاضاى مهلت دارد. «هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ»
8- روزى وجدان‌هاى خفته بيدار خواهد شد. «هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ»
9- کسانى که در ديدن عذاب الهى عجله دارند، روزى براى در امان بودن از عذاب، مهلت خواهند خواست. «مُنْظَرُونَ- يَسْتَعْجِلُونَ»
10- مهلت براى سيه دلان سودى ندارد. مَتَّعْناهُمْ سِنِينَ ... جاءَهُمْ ما کانُوا يُوعَدُونَ
«1». تفسير الميزان.
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 373