1- تهمت‌ها را قاطعانه پاسخ دهيد. «وَ ما تَنَزَّلَتْ» مشرکان القاى آيات را کار شياطين مى‌پنداشتند.
2- قداست وحى، از خباثت شياطين دور است. «ما يَنْبَغِي لَهُمْ»
3- قدرت جن و شياطين محدود است. «وَ ما يَسْتَطِيعُونَ»
4- ورود بيگانگان به مراکز قدسى ممنوع است. «إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ»
5- اگر قابليّت و پاکى و ظرفيّت باشد، فرشته را به نزول وا مى‌دارد. «نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى قَلْبِکَ» ولى اگر آمادگى نباشد حتّى پرواز به آسمان، با برگشت و محروميّت همراه خواهد بود. «لَمَعْزُولُونَ»، «فَأَتْبَعَهُ شِهابٌ» «4»*
6- هدف نهايىِ نزول قرآن، توحيد است. وَ ما تَنَزَّلَتْ ... فَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ
7- خداوند پيامبر را از شرک نهى مى‌کند، تا ما بياموزيم وگرنه پيامبر لحظه‌اى به سراغ غير خدا نرفت. (به در مى‌گويند تا ديوار بشنود). «فَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ» 8- عصمت انبيا، با آزادى واختيار آنان منافاتى ندارد. (پيامبر معصوم است ولى مى‌تواند به سراغ غير خدا رود، لذا مورد نهى قرار مى‌گيرد) «فَلا تَدْعُ»
9- رهبران توحيد بايد خود اوّلين موحّدان باشند. «فَلا تَدْعُ»
«1». انعام، 121.
«2». نجم، 3.
«3». حجر، 9.
«4». حجر، 18.
جلد 6 - صفحه 376
10- غير خدا، هر چيز وهرکس باشد، قابل پرستش نيست. «إِلهاً آخَرَ»
11- شرک، سبب هلاکت امّت‌هاى پيشين گرديده است. فَلا تَدْعُ ... فَتَکُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ (يعنى از عذاب‌شدگان قبلى مى‌شوى)
12- به سراغ غير خدا رفتن، بيچارگى و عذاب به دنبال دارد. «فَتَکُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ»
13- آيات الهى، به شخصيّت‌هاى بزرگ نيز هشدار مى‌دهد. «فَتَکُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ»