1- خداوند با يادآورى نظارت خويش، از پيامبرش دلجويى مى‌کند. يَراکَ ...
2- انسان در حال نماز مورد توجّه خاصّ خداوند است. «يَراکَ حِينَ تَقُومُ»
3- سجده مهم‌ترين رکن نماز است. «فِي السَّاجِدِينَ»
4- بر خدايى توکّل کنيم که علاوه بر داشتن عزّت و رحمت، شنوا و آگاه است و حرکت‌ها و عبادت‌هاى مارا مى‌بيند. «تَوَکَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ- السَّمِيعُ الْعَلِيمُ» 5- در شيوه‌ى تبليغ، با سؤال کردن زمينه‌ى توجّه و شنيدن را در مخاطبين زنده کنيم. «هَلْ أُنَبِّئُکُمْ»
6- روحيّه‌ها، ظرفيّت‌ها و لياقت‌هاى گوناگون، نزول‌هاى گوناگونى را به همراه دارد. «نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى قَلْبِکَ- تَنَزَّلُ عَلى کُلِّ أَفَّاکٍ أَثِيمٍ»
«1». بحار، ج 15، ص 3.
جلد 6 - صفحه 380
7- دريافت کننده‌ى وحى تنها يک دل است، دل پاک پيامبر «قَلْبِکَ»، ولى دريافت‌کننده‌ى وسوسه‌هاى شيطانى، هر دل آلوده‌اى است. «کُلِّ أَفَّاکٍ»
8- بدتر از گناه، تکرار و عجين‌شدن آن با خُلق وخوى آدمى است. «أَفَّاکٍ أَثِيمٍ»
9- نشانه‌ى گناهکار آلوده آن است که گوش خود را در اختيار هر سخنى مى‌گذارد. «يُلْقُونَ السَّمْعَ»
10- دروغ، سرچشمه‌ى بسيارى از گناهان و خطرناک‌تر از آنهاست و لذا قلب دروغ‌ساز، فرودگاه شيطان مى‌شود. «تَنَزَّلُ عَلى کُلِّ أَفَّاکٍ أَثِيمٍ»