تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ (224)
«1». تفسير برهان (علميه- قم) ج 3، ص 194.
جلد 9 - صفحه 516
شأن نزول: شعراى عرب مانند عبد اللّه بن الزبعرى، و ابو سفيان بن الحرث بن عبد المطلب، و هبيرة بن ابى وهب مخزومى، و مسافع بن عبد مناف الحجمى، و ابو غره عمرو بن عبد اللّه که از قريش بودند، با امية بن ابى الصلت الثقفى به کذب و بطلان، کلماتى گويا و مى‌گفتند: ما هم مثل حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله شعر مى‌گوئيم، و اراذل دور آنها مجتمع شده هر شعرى که در باب هجو حضرت رسالت پناه و مذمت اسلام از آنها شنيدى، ياد گرفته مى‌خواندند؛ حق تعالى در باره آنها نازل فرمود:
وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ: و شاعران مشرک پيروى کنند ايشان را سفيهان و زيانکاران. از حضرت صادق عليه السّلام مروى است که مراد شاعران کفارند مانند ابو سفيان و اميه و عبد اللّه زبعرى و غير آنها که حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله را هجو کردندى و مردمان در عقب آنها ايستاده کمک ايشان مى‌کردند در وقت خواندن آن. «1»