تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ لَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي کُلِّ وادٍ يَهِيمُونَ (225)
أَ لَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي کُلِّ وادٍ يَهِيمُونَ: آيا نمى‌بينى بدرستى که آنها در هر وادى از فنون کلام سرگردان مى‌شوند مانند بهائم که در اوديه حيران شوند و راه بمقصد نبرند، زيرا بيشتر مقدمات آنها خيالات و موهومات است که هيچ حقيقتى ندارد و راه بجائى نمى‌برند، و اغلب کلمات آنها در تشبب است به حرام و غزل و ابتهار و هزل و مطايبه و تمزيق اعراض و قدح در انساب و مدح نامستحق و هجو نالايق و افراط در مدح و ذم و امثال آن از امور غير وافقه که موجب گمراهى است در بوادى موبقه چنانکه اشاره فرموده.
«1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 492 و 493. چاپ کتابفروشى اسلاميّه.
جلد 9 - صفحه 517