تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
تَبارَکَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى عَبْدِهِ لِيَکُونَ لِلْعالَمِينَ نَذِيراً «1»
تَبارَکَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى عَبْدِهِ: عظيم است برکات، و بسيار است نعمت و خير و وسعت دارد رحمت ذاتى که نازل فرمود قرآن را بر بنده خود که حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله باشد. يکى از اسامى قرآن شريف «فرقان» است، يعنى فارق است ميان حق و باطل و جدا کننده است محق را از مبطل و صواب را از خطا در امور دين به سبب آنچه در آنست از ترغيب بر افعال خير، و پسنديده و منع و تحذير از قبايح و اعمال ناشايسته.
در کافى از حضرت صادق عليه السّلام مروى است که قرآن تمام کتاب است، و فرقان محکمات باشد که واجب است عمل به آن. «1» در علل الشّرايع- از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله: قرآن، فرقان ناميده شد به جهت آنکه آيات و سور آن متفرق نازل شده در غير الواح و صحف، تورات، انجيل و زبور نازل شد يک مرتبه بتمامه در الواح و ورق. «2»
«1». اصول کافى، ج 2، کتاب فضل القرآن، ص 630، روايت 11.
«2». بحار الانوار، ص 237، روايت 6 به نقل از علل الشّرايع و نيز در علل الشّرايع، ج 2، ص 470، باب 222 باب النوادر، حديث 33، چاپ دوّم- منشورات المکتبة الحيدرية و مطبعتها فى النجف ت (368)- 1385 ه- 1966 م.
جلد 9 - صفحه 299
نازل فرمود خداى تعالى قرآن را بر حضرت پيغمبر، لِيَکُونَ لِلْعالَمِينَ نَذِيراً:
تا باشد حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله به قرآن براى تمام مکلفين از جن و انس ترساننده از عقاب و خواننده ايشان به رشد و هدايت.
تنبيه: لفظ «عالمين» شامل است جميع مخلوقات را، پس آيه شريفه دلالت دارد بر آنکه پيغمبر ما، رسول براى خلق است در تمام اعصار و ازمان تا روز قيامت، چنانکه در آيه ديگر فرمايد: «وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا کَافَّةً لِلنَّاسِ» پس واجب است آن حضرت خاتم انبياء باشد، و بعد از آن حضرت پيغمبرى مبعوث نشود تا انقراض عالم. بنابر اين قرآن و شريعت نيز خاتم تمام شرايع، و باقى، و بعد از آن کتاب و شريعتى نازل نخواهد شد تا قيام قيامت.