تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ يا أَهْلَ الْکِتابِ لِمَ تَکْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ شَهِيدٌ عَلى ما تَعْمَلُونَ (98)
بعد از آن باز عود کلام به احتجاج اهل کتاب نموده مى‌فرمايد:
قُلْ يا أَهْلَ الْکِتابِ: بگو اى پيغمبر، اى صاحبان کتاب از يهود و نصارى، لِمَ تَکْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ: چرا کافر مى‌شويد به آيات خدا که دلايل سمعيه و براهين عقليه است بر صدق نبوت حضرت خاتم الانبياء صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در آنچه ادعا مى‌نمايد از رسالت و آوردن قرآن.
تبصره: تخصيص اهل کتاب را به خطاب دو اشاره است: 1- آنکه کفر ايشان قبيح‌تر است، زيرا دانا بودند به آمدن اين پيغمبر در آخر الزمان. 2- دالّ است بر آنکه ايشان ادعا نمايند ايمان به تورات و انجيل را، لکن در حقيقت کافر به آن، زيرا انکار قرآن موجب انکار تورات و انجيل خواهد بود.
وَ اللَّهُ شَهِيدٌ عَلى ما تَعْمَلُونَ: و خداى تعالى گواه است بر آنچه مى‌کنيد از
«1» تهذيب الاحکام، جلد 5، کتاب الحجّ، باب 2، صفحه 18، حديث 4.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 188
کتمان حق و کفر به آيات الهى، و شما را بر آن کارها مجازات خواهد داد.
تبصره: در مجمع- فرمايد: مراد به آيات، معجزات حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است و علاماتى که موافق در صفات آن سرور به آنچه در کتب سابقه به آن بشارت داده شده. و تسميه آنها به اهل کتاب، با آنکه عمل به آن نمى‌کردند، به جهت احتجاج است بر ايشان به کتاب آنها؛ چه اقرار به آن داشتند. پس کأنّه مى‌فرمايد: اى کسانى که مقرّيد به آنکه اهل کتاب هستيد، چرا کافر مى‌شويد به آيات الهى. مراد به استفهام، توبيخ و تعجيز است از اقامه عذر، که بياوريد عذر خود را اگر ممکن است شما را.