تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ اکْتَتَبَها فَهِيَ تُمْلى عَلَيْهِ بُکْرَةً وَ أَصِيلاً «5»
وَ قالُوا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ: و ديگر گفتند اين قرآن افسانه‌هاى پيشينيان است که در کتابها نوشته‌اند، اکْتَتَبَها: نوشته و فرا گرفته است آن را از کتب متقدمه براى خود. يا «اکتتاب» به معنى «استکتاب» باشد يعنى آن را نوشته‌اند، زيرا خود نمى‌تواند نوشت. فَهِيَ تُمْلى عَلَيْهِ: پس آن نوشته‌ها املاء کرده مى‌شود بر او، بُکْرَةً وَ أَصِيلًا: بامداد و شبانگاه، يعنى در دو طرف روز، يا در هر شب و روز آيات را بر او مى‌خوانند تا ياد گيرد، زيرا خود نمى‌تواند بخواند، چون حفظ نمود، بر ما مى‌خواند و مى‌گويد: اين وحى الهى است. به القاء اين شبهات و تدليسات، مى‌خواستند ذهن مردم را مشوب نموده، از ايمان به قرآن مجيد باز دارند و منع کنند.