تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قُلْ أَنْزَلَهُ الَّذِي يَعْلَمُ السِّرَّ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ إِنَّهُ کانَ غَفُوراً رَحِيماً «6» «1». تفسير کشّاف زمخشرى ج 3، ص 88، چاپ مصر. جلد 9 - صفحه 304 حق تعالى در ردّ سخنان باطله آنها فرمايد: قُلْ أَنْزَلَهُ الَّذِي‌: بگو اى پيغمبر نازل فرموده است قرآن را آن ذاتى که بلا شبهه، يَعْلَمُ السِّرَّ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌: مى‌داند هر پنهانى را در آسمانها، و زمينها. به اين دليل که کلامى است مشتمل بر اخبار از مغيبات، و علم غيب، خاصه حق سبحانه و تعالى است. و ديگر آنکه تمام فصحا و بلغاى شما بلکه تمامى عالم از آوردن آيه‌اى به مثل آن عاجزند، پس چنين کلامى جز از جانب ملک علّام نباشد. و چون چنين است، چگونه آن را اساطير الاوّلين مى‌گويند. إِنَّهُ کانَ غَفُوراً رَحِيماً: بدرستى که خداى تعالى هست آمرزنده که پرده کرم بر جرايم بندگان مى‌پوشد، مهربان که در عقوبت عاصيان تعجيل نفرمايد، و لهذا در عقوبت شما مسارعت ننمايد با وجود کمال قدرت او بر آن، و استخفاف و اهانت شما نسبت به رسول حضرت سبحان و کلام مجيد قرآن. تبصره: آيه شريفه اثبات نمايد مناقضه و کذب گفتار آنها را، زيرا ابتدا گفتند: اين قرآن بافته‌هاى خود پيغمبر است. بعد گفتند: املا بر او شده و افترا نموده غير او. بعد گفتند: نوشته و استنساخ نموده، و حال آنکه مى‌دانستند که حضرت کتابت ننمايد، پس چگونه آن را نوشته است. اين اقوال تمام مناقض با هم، و دروغ و افتراى آنها را ثابت نمايد که از راه حقد و حسد و عناد اين گونه سخنان را مى‌گويند.