تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا ما لِهذَا الرَّسُولِ يَأْکُلُ الطَّعامَ وَ يَمْشِي فِي الْأَسْواقِ لَوْ لا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَلَکٌ فَيَکُونَ مَعَهُ نَذِيراً «7»
جلد 9 - صفحه 305
شبهه ديگر که القاء نمودند آنکه:
وَ قالُوا ما لِهذَا الرَّسُولِ: و گفتند کفار قريش بر سبيل تهکم، چيست اين پيغمبر را و چه بوده با آنکه ادعاى رسالت مى‌نمايد، يَأْکُلُ الطَّعامَ: مى‌خورد خوردنى را مانند ما، وَ يَمْشِي فِي الْأَسْواقِ: و مى‌رود براى طلب معيشت مانند ديگران در بازارها. اگر ادعاى او درست بود، حال او مخالف ديگران بود.
ايشان به جهت قصور فکر و کوردلى، وقوف در مرتبه محسوسات کرده، از حال انبياء غافل شده، پنداشتند تميز پيغمبر از ايشان به امور جسمانى و مادى باشد، و ندانستند که نبوت، منافى بشريت نيست، بلکه تناسب و تجانس که سبب افاده و استفاده است به حکم عقل مقتضى آنست که انبياء بايد بشر بوده باشند تا غرض از بعثت که ارشاد و هدايت بشر است حاصل آيد.
و نيز شبهه نمودند حال که ملک نباشد، لَوْ لا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَلَکٌ: چرا نازل نشده بسوى او ملکى که ما مشاهده کنيم، فَيَکُونَ مَعَهُ نَذِيراً: پس باشد با او ترساننده و يارى کننده در انذار تا به جهت صدق او در دعوى نبوت، به تصديق آن ملک معلوم گردد.