تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُوراً واحِداً وَ ادْعُوا ثُبُوراً کَثِيراً «14» لا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُوراً واحِداً: نخوانيد امروز يک ثبور را. وَ ادْعُوا ثُبُوراً کَثِيراً: و بخوانيد بر خود در اين مقام ثبور بسيار را يعنى يکبار بر خود نفرين نکنيد، بلکه نفرين بسيار کنيد، زيرا شما را انواع عذاب خواهد بود و هر نوع را بواسطه شدت و فضاعت، ثبور واقع خواهد شد، و هلاکت ايشان را غايت و نهايتى نخواهد بود. تتمه: شيخ طوسى رضوان اللّه عليه در امالى خود روايت نموده از کثير بن طارق که سؤال نمودم زيد بن على بن الحسين عليه السّلام را از آيه شريفه‌ «لا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُوراً واحِداً» فرمود: اى کثير، بدرستى که تو مرد صالحى و متهم نيستى، و من مى‌ترسم بر تو اينکه هلاک شوى، بتحقيق هر امام جائرى، پيروان او وقتى امر کنند ايشان را به آتش، ندا کنند او را به اسمش گويند: يا فلان، اى کسى که هلاک نمودى ما را، زود بيا، الان خلاص نما ما را از آنچه در آن‌ «1». تفسير منهج الصّادقين، ج 6، ص 359، چاپ کتابفروشى اسلاميّه. جلد 9 - صفحه 313 هستيم. پس مى‌خوانند به ويل و ثبور. در نزد اين حال گفته مى‌شود به ايشان: (لا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُوراً واحِداً ...) بعد زيد گفت: حديث فرمود پدرم على بن الحسين عليه السّلام از پدرش، فرمود رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به على عليه السّلام: يا على، تو و اصحاب تو در بهشت باشند و پيروان تو در بهشت هستند.