تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ أَ ذلِکَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ کانَتْ لَهُمْ جَزاءً وَ مَصِيراً «15»
بعد از آن بر سبيل تهکم و استهزاء فرمايد:
قُلْ أَ ذلِکَ خَيْرٌ: بگو اى پيغمبر آنان را که به فقر و فاقه تو را سرزنش کنند، آيا مال و ثروت و بوستان دنيا بهتر است، ام جنة الخلد التّى وعد المتقون:
يا بهشت جاويدى که وعده داده شده‌اند پرهيزکاران از کفر و شرک و معاصى به داخل شدن آن. اکثر مفسران گفته‌اند: معنى آيه آنکه اى پيغمبر بگو به مشرکان بر سبيل تهکم و توبيخ، آيا اينکه وصف کرده شد از انواع عذاب جهنم و اصناف عقاب آن، بهتر است يا بهشت خلد که موعود است براى متقيان. «1» کانَتْ لَهُمْ جَزاءً وَ مَصِيراً: هست بهشت در علم الهى يا در لوح. يا چون موعود خدا متحقق الوقوع است، پس گويا واقع شده مر پرهيزکاران را پاداش کردار ايشان و بازگشتى که رجوع به آن نمايند در آخرت و در آن قرار يابند. حاصل آنکه پيش از آنکه خداوند تعالى مؤمنين را خلق فرمايد، در لوح محفوظ ثبت فرموده به ازمنه متطاوله که بهشت مأواى متقيان است.
«1». تفسير ابو الفتوح رازى، ج 8، ص 257 و تفسير منهج الصادقين، ج 8، ص 360.
جلد 9 - صفحه 314