1- معبودهاى خيالى و بتها، نه تنها يار شما نيستند، بلکه کار شما را نيز تخطئه و تکذيب مىکنند. «فَقَدْ کَذَّبُوکُمْ»
2- انسان مشرک در قيامت از هيچ حمايتى برخوردار نيست و از هر اقدامى براى نجات خود عاجز است. «فَما تَسْتَطِيعُونَ صَرْفاً وَ لا نَصْراً»
3- مشرک، ظالم است. (جملهى «وَ مَنْ يَظْلِمْ» در فضاى «وَ مَنْ يُشْرِکْ»* قرار دارد)