تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ کَذلِکَ جَعَلْنا لِکُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ وَ کَفى بِرَبِّکَ هادِياً وَ نَصِيراً (31)
بعد از آن حق تعالى براى تسليه خاطر عاطر حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله وعده نصرت فرمايد:
وَ کَذلِکَ جَعَلْنا لِکُلِّ نَبِيٍ: و همچنانکه قرار داديم براى تو دشمنانى از مشرکين قوم تو، همچنين قرار داديم براى هر پيغمبرى، عَدُوًّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ:
دشمنى از کفار قوم او. و معنى قرار دادن ايشان را دشمن پيغمبران به اعتبار اين است که حق تعالى امر فرموده پيغمبران را اينکه دعوت نمايد قوم را به ايمان به خداى تعالى و ترک کنند آنچه را که الفت گرفته‌اند از دين باطل پدران خود و ترک پرستش اصنام و مذمت آنان؛ و چون اين امور خلاف طبع و اسباب عداوت مى‌گردد، پس وقتى امر فرمايد خدا ايشان را به آن، به منزله اينست که ايشان را دشمن انبياء قرار داده.
ابن عباس گفته اسباب داعيه به عداوت کفار نسبت به انبياء، آن بود که حق تعالى انبياء را امر فرمود که ايشان را به ايمان دعوت کنند و ترک کيش
«1». وسائل الشيعه (چ اسلاميّه)، ج 4، ص 823، روايت 1.
جلد 9 - صفحه 332
پدران و مشتهيات نفس کنند، چون انبياء به آن اقدام نمودند، امم آنها اظهار عداوت و با ايشان در مقام عناد و جدال برآمدند، پس کانه خدا موجب عداوت آنها شده نه آنکه حق تعالى خلق عداوت انبياء در ايشان نموده «1»، زيرا با امر به مودت و پيروى انبياء، منافى و نقض غرض، و حضرت سبحان از آن منزه باشد تعالى اللّه عمّا يقول الظّالمون علوّا کبيرا.
وَ کَفى بِرَبِّکَ هادِياً وَ نَصِيراً: و کافى است پروردگار تو راه نماينده و يارى کننده تو بر دشمنان، يا کافى است به پروردگار تو هدايت کننده به حق و ناصر اولياى خود در دنيا و آخرت.