تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ قالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً (30) وَ قالَ الرَّسُولُ‌: و گفت رسول که حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله باشد در دنيا، يا گويد در آخرت، يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي‌: بدرستى که قوم من قريش، اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً: گرفتند اين قرآن را هذيان و بيهوده و بى‌معنى، يا فرو گذاشته شده که به آن ايمان نياوردند و از شنيدن آن اعراض نمودند، و به جهت عناد، در آن تأمل نکردند تا به مضمون آن عمل کنند؛ يا متروک گذاشتند و به حکام آن عمل ننموده سبک شمردند آن را. در وسائل- از حضرت باقر عليه السّلام مروى است که به سعد فرمود: يا سعد تعلّموا القرآن فانّ القرآن يأتى يوم القيامة فى احسن صورة نظر اليها الخلق الى ان قال حتى ينتهى الى ربّ العزّة فيناديه تبارک و تعالى يا حجّتى فى الارض و کلامى الصّادق النّاطق ارفع رأسک و سل تعط و اشفع تشفّع کيف رأيت عبادى فيقول يا ربّ منهم من صاننى و حافظ علىّ و لم يضيّع شيئا و منهم من ضيّعنى و استخفّ بى و کذّب بى‌و انّک حجّتک على خلقک فيقول اللّه عزّ و جلّ و عزّتى و جلالى و ارتفاع مکانى لأثيبنّ اليوم عليک احسن الثّواب و لأعاقبنّ عليک اليوم اليم العقاب ... يا سعد، ياد بگير قرآن را، پس بدرستى که قرآن مى‌آيد روز قيامت در نيکوترين صورتى، نظر کنند به آن مردم. تا آنکه فرمود: مى‌آيد به قرب الهى و محضر سبحانى. خداوند تبارک و تعالى ندا فرمايد: اى حجت من در زمين، و «1». تفسير الصّافى، ج 4، ص 11، چاپ سعيد مشهد به نقل از کافى در خطبه وسيله. جلد 9 - صفحه 331 کلام ناطق صادق من، بلند کن سر خود را و سؤال کن، عطا شوى و شفاعت نما که قبول شود؛ چگونه ديدى بندگان مرا. پس قرآن گويد: اى پروردگار من بعضى از ايشان نگاهدارى نمودند مرا و حفظ کردند مرا، و ضايع نساختند چيزى از احکام مرا؛ و بعضى ضايع نمودند مرا و استخفاف نمودند به من و تکذيب کردند به من، و تو حجت هستى بر جميع خلق. پس خداوند عزّ و جلّ فرمايد: قسم به عزت و جلال و علوّ شأن خود هر آينه البته البته ثواب دهم امروز براى تو نيکوتر ثواب را، و هر آينه البته البته عقاب نمايم به جهت تو عقاب دردناک را. «1» الخ.