اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِذا رَأَوک‌َ إِن يَتَّخِذُونَک‌َ إِلاّ هُزُواً أَ هذَا الَّذِي بَعَث‌َ اللّه‌ُ رَسُولاً (41)
و زماني که مي‌بينند فورا نمي‌گيرند تو را مگر به استهزاء و سخريه و ميگويند آيا اينست که خدا او را مبعوث برسالت کرده.
کفار و مشرکين بلکه بسيار از اهل دنيا بزرگي و عظمت و عزت را در مال و منال و رياست و مکنت و ثروت ميدانند امروز هم در نظر جامعه همين است ولي در نظر اهل حق و حقيقت بزرگي و شرافت را در علم و کمالات نفسانيه و صفات حميده ميدانند ولي اهل باطل اينها را استهزاء و سخريه مي‌کنند و متلک گويي و جسارت و اهانت مينمايند.
(وَ إِذا رَأَوک‌َ إِن يَتَّخِذُونَک‌َ إِلّا هُزُواً) استهزاء مي‌کردند و سخريه و بدگويي گاهي او را مجنون ميگفتند بسا او را ساحر ميشمردند بسا کذاب و مفتري مي پنداشتند.
گاهي او را جن‌زده ميشمردند تقليد او را در ميآوردند نواي او را ميآوردند او را جاهل ميگفتند و ساير مزخرفات و ميگفتند آيا آدم قحطي بود.
(أَ هذَا الَّذِي بَعَث‌َ اللّه‌ُ رَسُولًا) که معروف به يتيم ابو طالب بود در رحم مادرش آمنه پدرش از دنيا رفت پس از ولادتش مادرش آمنه از دنيا رفت جدش عبد المطلب او را کفايت ميکرد او هم رفت ابي طالب عمش او را تحمل ميکرد نه مالي نه ثروتي نه اسمي نه عنواني داشت گاهي ميگفتند (لَو لا نُزِّل‌َ هذَا القُرآن‌ُ عَلي رَجُل‌ٍ مِن‌َ القَريَتَين‌ِ عَظِيم‌ٍ) زخرف آيه 30 و لکن اهل حقيقت نظر به معنويات او داشتند علمش، اخلاقش، کمالات نفيسه‌اش که داراي علم ما کان و ما يکون بود و خبر از گذشته و آينده و از نيات قلبيه ميداد که يک قسمت از معجزات او بود بدون اينکه معلمي داشته باشد اخلاقش که در حق او فرمود (وَ إِنَّک‌َ لَعَلي خُلُق‌ٍ عَظِيم‌ٍ) قلم آيه 4 و نيز ميفرمايد:
(وَ لَو کُنت‌َ فَظًّا غَلِيظَ القَلب‌ِ لَانفَضُّوا مِن حَولِک‌َ) آل عمران آيه 153 و
جلد 13 - صفحه 624
بالجمله شرح کمالات او و رفتار او با دوست و دشمن يک کتاب مفصلي ميشود خداوند او را افضل از جميع مخلوقاتش از انبياء و ملائکه و غير آنها در جميع کمالات قرار داد و هم چنين اوصياء طيبين و طاهرين او را تو خواه قبول کن يا نکن.