تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَقُلْنَا اذْهَبا إِلَى الْقَوْمِ الَّذِينَ کَذَّبُوا بِآياتِنا فَدَمَّرْناهُمْ تَدْمِيراً (36)
فَقُلْنَا اذْهَبا: پس فرموديم هر دو را که برويد، إِلَى الْقَوْمِ الَّذِينَ کَذَّبُوا بِآياتِنا: بسوى گروهى که تکذيب کردند آيات ما را. مراد فرعون و فرعونيانند که به ايشان نموديم از معجزات، و يا دلايل عقليه؛ پس موسى و هارون به حکم ما رفتند و آن قوم را به حق دعوت کردند و ايشان استکبار نمودند از قبول.
فَدَمَّرْناهُمْ تَدْمِيراً: پس هلاک کرديم ايشان را و نيست نموديم آنها را هلاک کردنى و نيست کردنى به غرق ساختن در دريا.
تنبيه: ذکر رفتن موسى و هارون عليهما السّلام به فرعون و تکذيب آنها و
جلد 9 - صفحه 337
اقتصار بر طرفين قصه ايشان که امر به رفتن و اهلاک قوم است، به جهت اکتفا نمودن به آنچه مقصود است از قصه ايشان که الزام حجت باشد به بعث رسل و استحقاق هلاکت به تکذيب ايشان؛ و «فاء» تعقيبيه به اعتبار حکم است نه وقوع، پس منافى تراخى زمان نباشد.