تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا فَرِيقاً مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْکِتابَ يَرُدُّوکُمْ بَعْدَ إِيمانِکُمْ کافِرِينَ (100)
شأن نزول: دو طايفه يکى «اوس» و ديگر «خزرج» در جاهليت، ميان ايشان سالها نزاع بود. چون مسلمان شدند، الفت و محبت به واسطه اسلام ما بين آنها واقع شد. مدتى گذشت، مفسدين نگذاشتند اين مودت باقى باشد. به تدابير و حيل کم کم ايجاد خصومت، و به اندک زمانى آتش فتنه و نزاع واقع شد. جبرئيل آيات شريفه را نازل کرد و حضرت در قلب دو قبيله ايستاد و فرمود: با وجودى که من در ميان شما هستم، رسوم جاهليت را وا نمى‌گذاريد و
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 190
پس از تشرف به دين اسلام، طريق دين دارى را وا مى‌گذاريد. از فرمايش حضرت، سلاح ريخته، استغفار کنان و اشک ريزان با يکديگر صلح نمودند.
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا: اى کسانى که ايمان آورديد به خدا و معتقدات حقه ايمانيه، إِنْ تُطِيعُوا: اگر اطاعت کنيد و پيروى نمائيد مقاصد، فَرِيقاً مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْکِتابَ: گروهى از کسانى که داده شده‌اند کتاب آسمانى، مراد يهودند، يَرُدُّوکُمْ بَعْدَ إِيمانِکُمْ: برمى‌گردانند شما را بعد از ايمان آوردن شما به دين اسلام، کافِرِينَ: در حالتى که کافر شوندگان باشيد، يعنى اگر پيروى نمائيد ايشان را، شما را مرتد سازند از اسلام و راه مستقيم.
تبصره: گرچه آيه شريفه در حق آن جماعت نازل شده، لکن خطاب متوجه عموم اهل ايمان است در هر عصر و زمان، که اطاعت و پيروى نکنند اهل کتاب را که در صدد انحراف مسلمانانند از ايمان.