تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فِيهِ مُهاناً (69)
«1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 420، چاپ کتابفروشى اسلاميّه.
جلد 9 - صفحه 376
بعد از آن در بيان عذاب مرتکبين اين معاصى فرمايد:
يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ: دو برابر گردد مر او را عذاب، يَوْمَ الْقِيامَةِ: روز قيامت، وَ يَخْلُدْ فِيهِ مُهاناً: و جاويد ماند در آن عذاب در حالتى که خوار و بى‌اعتبار باشد و ذليل و بى‌مقدار. نزد بعضى مراد به تضاعف عذاب، عذاب دنيا و آخرت است؛ لکن اکثر مفسران بر آنند که مضاعفه عذاب در آخرت باشد به سبب انضمام فسق به کفر، يعنى براى کفر او عذابى، و براى معصيت او عذاب ديگر است و دال است بر اين قوله.