کلمه «شهد» دو معنا دارد؛ يکى حضور يافتن است و ديگرى خبر و گواهى دادن. در اين آيه هر دو معنا را مى‌توان استفاده کرد. يعنى آنان نه در مجالس بد حاضر مى‌شوند و نه بر باطل گواهى مى‌دهند. کلمه‌ى «زور» به معناى کار باطلى است که در قالب حقّ باشد و در تفاسير به معناى گواهى باطل، دروغ و غنا آمده است.
در روايتى از امام‌صادق عليه السلام مراد از «زور» در «لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ» غنا شمرده شده‌است. «1»
«1». کافى، ج 6، ص 433.
جلد 6 - صفحه 287
در تفسير «مجمع البيان» مى‌خوانيم: مرور با کرامت، آن است که هرگاه ناچار شدند نام چيز زشتى را ببرند، با کنايه نام مى‌برند. چنانکه در روايتى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم: آنان هرگاه خواستند نام عورت را ببرند، با کنايه از آن نام مى‌برند. البتّه اين، يکى از مصاديق رفتار کريمانه است.
امام صادق عليه السلام فرمود: خداوند بر گوش واجب نمود که از شنيدن هرچه حرام است دورى نمايد، سپس اين آيه را تلاوت فرمودند: «وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِراماً» «1»