تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ الَّذِينَ إِذا ذُکِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها صُمًّا وَ عُمْياناً (73) (صفت يازدهم:) وَ الَّذِينَ إِذا ذُکِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ‌: و آنانکه وقتى پند داده شوند به آيتهاى پروردگار ايشان، يعنى مواعظ قرآن يا کلمات زاجره آن، لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها: بر روى نيفتادند بر آن. صُمًّا وَ عُمْياناً: در حالتى که کران باشند و نشنوند آن را و کوران که نبينند انوار آن را، يعنى اقامه نکنند بر آن در حالتى که نشنوند آن را و نبينند آنچيزى را که در آنست مانند کسى که اصلا نشنود و نبيند مانند منافقان و اتباع آنان که به جهت اظهار حرص شديد بر شنيدن قرآن، برو در افتند، اما مانند کران و کوران باشند در آنکه به گوش دل نشنيدند و به چشم حق بين آن را نديدند. حاصل آنکه بندگان خاصه خدا چنين نيستند، بلکه به گوش قبول آيات را بشنوند و به چشم دل انوار حقانيت آن را مشاهده نمايند و از آن عبرت گرفتند و بر وفق آن عمل نمايند. «1». عيون اخبار الرّضا عليه السّلام، ج 2، ص 126، حديث 5، چاپ نجف. جلد 9 - صفحه 382