تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أُوْلئِکَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا وَ يُلَقَّوْنَ فِيها تَحِيَّةً وَ سَلاماً (75)
«1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 425 و 426. چاپ کتابفروشى اسلاميّه.
«2». تفسير الصّافى، ج 4، ص 27 چاپ سعيد مشهد، به نقل از مناقب.
«3». تفسير على بن ابراهيم، ج 2، ص 117. چاپ کتابفروشى علّامه قم.
جلد 9 - صفحه 384
أُوْلئِکَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ: آن گروه مذکوره پاداش داده شوند به غرفه‌هاى بهشت، يعنى بلندتر موضعى در آن و منازل عليا در جنت اعلى به ايشان دهند.
بِما صَبَرُوا: به سبب آنچه صبر کردند بر مشقت دنيا و اذيتهاى کفار، يا بر بجا آوردن طاعات و تحمل زحمات آن، يا بر ترک محرمات و مجاهده برآن. و چون صبر عبارت است از حبس نفس از آنچه اقتضا کند آن را عقل و شرع، پس عام و شامل تمام اقسام صبر مى‌شود از صبر در مصيبت، صبر در طاعت و صبر از معصيت.
وَ يُلَقَّوْنَ فِيها تَحِيَّةً وَ سَلاماً: و ملاقات کنند يا عطا شوند در بهشت به تحيت دائمه، يعنى زندگى باقى که هرگز فنا در عقب حيات آن نباشد و سلامتى از آفات و عاهات؛ يا دعاى زندگى و سلامتى شنوند از جانب ملائکه، يعنى ملائکه به ايشان گويند: «حياکم اللّه و سلام عليکم». يا تحيت از ملائکه باشد و سلام از خداى شنوند. يا هر يک بر ديگرى تحيت و سلام کنند.
نزد بعضى تحيت ملک عظيم و سلامتى از جميع آفتها براى ايشان باشد.