تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
خالِدِينَ فِيها حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً (76)
خالِدِينَ فِيها: در حالتى که جاويد باشند در بهشت، يعنى در آنجا هرگز نميرند و بيرون نيايند. حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً: نيکوست آن غرفه‌ها، يا بهشت از حيث قرارگاه و جايگاه. اين در مقابل آيه «ساءَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً» باشد. و چون حق تعالى وصف بندگان خاص خود و تعداد اعمال صالحات و حسنات ايشان فرمود و به جهت آن تمجيد ايشان و وعده داد ايشان را به رفع درجات در بهشت، در عقب آن بيان فرمايد که نعم عظمى و درجات عليا که موعود شده اند
جلد 9 - صفحه 385
به آن در عقبى، به جهت عبادت و طاعت ايشان و تحمل مشقات و صدمات وارده بر آنانست نه غير آن از اغراض ديگر.
تنبيه: حق تعالى اخبار فرمايد حال جماعتى را که متصفند به صفات حسنه مذکوره، که عاقبت ايشان سعادت ابديه و مقامات عاليه و رضاى الهيه است؛ و البته کسانى که طالبند کمالات معنويه و نعم باقيه را، صرف نظر از لذايذ دنياى دنيه نموده، به قدم مجاهده سعى در طاعات سبحانيه کرده، سر انجام سعادت را دريابند.