اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
بِسم‌ِ اللّه‌ِ الرَّحمن‌ِ الرَّحِيم‌ِ
سُورَةٌ أَنزَلناها وَ فَرَضناها وَ أَنزَلنا فِيها آيات‌ٍ بَيِّنات‌ٍ لَعَلَّکُم تَذَکَّرُون‌َ «1»
سوره‌ايست نازل فرموديم و فرض و واجب کرديم او را و نازل کرديم در اينکه سوره آيات و دلائل و براهين واضحه روشن باشد که شما متذکر شويد.
(سُورَةٌ) مأخوذ از سور بلد است که حصاري دور او ميکشند که حدودش معين و مشخص باشد و سور قرآنيه از اينکه باب است که يک قسمت از قرآن
جلد 13 - صفحه 486
محدود بحدي است از ابتداء تا انتهاء نه چيزي از آن ناقص شده و نه بر او افزوده شد.
(أَنزَلناها) مراتب نزول قرآن در مقدمه اينکه تفسير بيان شده.
اولا در عالم نورانيه بر نور مقدس نبوي صلّي اللّه عليه و سلّم سپس در لوح محفوظ بعدا در ليلة القدر در آسمان بعد از آن توسط روح الامين بر قلب سيد المرسلين نجوما در مدت 22 سال ايام رسالت حضرتش در مکه و مدينه و اينکه سوره در مدينه نازل شده و در خبر از حضرت صادق است که بعد از سوره نساء بوده.
(وَ فَرَضناها) فرض و واجب بر تمام مکلفين عمل بدستوراتي که در اينکه سوره بيان شده.
(وَ أَنزَلنا فِيها آيات‌ٍ بَيِّنات‌ٍ) آيه نشاني و دليل و برهان و منطق است و معجزه که از جانب خداوند نازل شده به بيان واضح روشن که بينه است و حجت بر بندگان تمام ميشود و راه عذري بر احدي باقي نميماند.
(لَعَلَّکُم تَذَکَّرُون‌َ) لعل‌ّ بمعني بايد است و باشد که متذکر شويد.