اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
يَعِظُکُم‌ُ اللّه‌ُ أَن تَعُودُوا لِمِثلِه‌ِ أَبَداً إِن کُنتُم مُؤمِنِين‌َ «17»
وعظ ميفرمايد خداوند تبارک و تعالي شما مؤمنين را که ديگر اعاده نکنيد از براي مثل اينکه مورد هرگز اگر هستيد از مؤمنين. از مفهوم اينکه جمله استفاده ميشود که ايمان منافي با اينکه عمل است.
(يَعِظُکُم‌ُ اللّه‌ُ) موعظه پند و نصيحت و تهديد و انذار است از اموري که باعث ضرر و بلاء و عقوبت و عذاب ميشود مقابل ارشاد و هدايت که راهنما ايست باموري که موجب نفع و نعمت و مثوبات ميشود که تعبير به بشارت مي‌کنند و انبيا مکلف بهر دو قسمت هستند، بشير و نذير مبشر و منذر و تمام مکلفين نسبت به يکديگر بايد امر بمعروف و نهي از منکر کنند.
(أَن تَعُودُوا لِمِثلِه‌ِ أَبَداً) ديگر اگر کسي قذف کرد باور نکنيد و تجسس نکنيد حتي اگر خود قائل اقرار کرد القاء شبهه کنيد و اثر بر اقرارش بار نکنيد چنانچه شرحش گذشت.
(إِن کُنتُم مُؤمِنِين‌َ) تکليف مؤمن نسبت بمؤمن همين است چون مؤمن محترم است بايد هر عيبي از او ديديد ستر کنيد و بازگو نکنيد چه رسد که باو تهمت زنيد و افتراء ببنديد و افک و قذف کنيد.