1- در لزوم عفّت و پاکدامنى و ترک نگاه حرام، بين زن و مرد فرقى نيست.
«يَغُضُّوا- يَغْضُضْنَ- يَحْفَظُوا- يَحْفَظْنَ»
2- جلوه‌گرى زنان، در جامعه ممنوع است. «وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ»
3- ظاهر بودن قسمت‌هايى از بدن که به طور طبيعى پيداست، (صورت، دست يا پا) مانعى ندارد. «إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها»
4- در ايم آيه، در ميان انواع پوشش‌ها، نام مقنعه و روسرى آمده و اين دليل بر اهميّت پوشش سر و گردن و سينه است. «وَ لْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلى جُيُوبِهِنَّ»
5- در وضع قانون بايد به ضرورت‌ها، واقعيّت‌ها و نيازها توجّه شود. (اگر پوشاندن صورت و دست‌ها تا مچ، واجب مى‌شد، براى عموم زنان مشکل بود) «إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها»
6- اسلام به نيازهاى غريزى انسان پاسخ مثبت مى‌دهد. «إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ»
7- پوشيدن هرگونه کفش و لباسى که هنگام راه‌رفتن، سبب آشکار شدن زيور و زيبايى‌هاى زن شود، جايز نيست. «وَ لا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ ما يُخْفِينَ مِنْ زِينَتِهِنَّ»
8- زن، حقّ مالکيّت دارد. «مَلَکَتْ أَيْمانُهُنَّ»
9- زن، مى‌تواند زينت خود را به زنان مسلمان نشان دهد ولى نزد زنان کفّار خود
«1». تفسير کبير فخررازى.
جلد 6 - صفحه 176
را بپوشاند. «نِسائِهِنَّ» (زيرا ممکن است آنها نزد شوهرانشان يا مردان بيگانه، آنچه را از زن مسلمان ديده‌اند توصيف کنند.)
10- حجاب و پوشش زن به خاطر تمايلات جنسى مردان است. لذا در برابر مردانى که ميل به همسر ندارند پوشش لازم نيست. «غَيْرِ أُولِي الْإِرْبَةِ مِنَ الرِّجالِ»
11- حجاب وپوشش، واجب است. «وَ لْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ»
12- هرکارى که زينت زن را آشکار کند يا ديگران را از آن آگاه سازد ممنوع است. «لِيُعْلَمَ ما يُخْفِينَ مِنْ زِينَتِهِنَّ»
13- با حفظ حجاب، حضور زن در جامعه مانعى ندارد. «وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ» همان گونه که شرکت زن در نمازجماعت بلامانع است. «وَ ارْکَعِي مَعَ الرَّاکِعِينَ» «1»
14- مقتضاى ايمان، توبه به درگاه خداوند است. «تُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعاً أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ»
15- راه رستگارى، توبه و بازگشت از مسيرهاى انحرافى است. تُوبُوا ... تُفْلِحُونَ