1- خانواده و جامعه، مسئول ازدواج افراد بىهمسر است. «وَ أَنْکِحُوا»
2- ازدواج در اسلام، امرى مقدّس و مورد تأکيد است. «وَ أَنْکِحُوا»
3- لازم نيست خواستگارى، از طرف خاصّى باشد، هر يک از طرفين ازدواج مىتوانند پيشقدم شوند. «وَ أَنْکِحُوا»
4- تنها سفارش به ترک نگاه حرام، کافى نيست، براى ازدواج جوانان بايد اقدام کرد. «يَغُضُّوا، يَغْضُضْنَ، أَنْکِحُوا»
5- زنان بيوه را همسر دهيد. «وَ أَنْکِحُوا الْأَيامى» ( «ايامى»، شامل آنان نيز مىشود.)
6- داشتن صلاحيّت، شرط ازدواج است. «وَ الصَّالِحِينَ» (يعنى بايد طرفين صلاحيّت اداره زندگى مشترک را داشته باشند.)
7- اقدام جامعه براى عروس و داماد کردن افراد صالح، تشويقى است که جوانان لاابالى و هرزه نيز خود را در مدار صالحان قرار دهند. وَ الصَّالِحِينَ ... (بنا بر اين که مراد از صلاحيّت، صلاحيّت اخلاقى و مکتبى باشد.)
8- در تأمين نيازهاى جنسى، فرقى ميان انسانها نيست. (زن، مرد، غلام و کنيز) «مِنْکُمْ، عِبادِکُمْ، إِمائِکُمْ»
9- فقر، نبايد مانع اقدام در امر ازدواج شود. إِنْ يَکُونُوا فُقَراءَ ...
10- در صورت فقر، به ازدواج اقدام کنيد و بر خدا توکّل نماييد. «يُغْنِهِمُ اللَّهُ»
11- فقر، براى عروس وداماد عيب نيست. إِنْ يَکُونُوا فُقَراءَ ...
12- خداوند، تأمين زندگى عروس و داماد را وعده داده است و ازدواج، وسيله وسعت و برکت زندگى است. «يُغْنِهِمُ اللَّهُ»
13- تحقّق وعدههاى الهى از سرچشمهى فضل بى پايان اوست. «فَضْلِهِ- واسِعٌ»
14- رشد و توسعهاى که خداوند نصيب بندگانش مىفرمايد، بر اساس علم و حکمت اوست. «واسِعٌ عَلِيمٌ»
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 183