تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لِلَّهِ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ (42)
وَ لِلَّهِ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ: و خاصه خدا است ملکيت و ملکيت آسمانها و زمين‌ها، زيرا حق تعالى خالق آسمان و زمين و آنچه در آنهاست، و اوست قادر و قاهر و متصرف در تمام آنها از حيث ايجاد و اعدام و ابداء و اعاده.
وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ: و بسوى جزاى خداست بازگشت بندگان.