اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِنَّما کان‌َ قَول‌َ المُؤمِنِين‌َ إِذا دُعُوا إِلَي اللّه‌ِ وَ رَسُولِه‌ِ لِيَحکُم‌َ بَينَهُم أَن يَقُولُوا سَمِعنا وَ أَطَعنا وَ أُولئِک‌َ هُم‌ُ المُفلِحُون‌َ (51)
اينست و جز اينکه نيست کلام مؤمنين زماني که آنها را خواندند بسوي خدا و رسول خدا اينکه حکم فرمايد بين آنها ميگويند شنيديم و اطاعت کرديم سمعا و طاعة و اينها هستند رستگاران.
مؤمن بايد معتقد باشد که آنچه خدا و رسول بفرمايند يا عمل کنند حق است و صدق، مطابق با واقع. از روي حکمت و مصلحت، درست و بجاست، سهو و نسيان و خطا و اشتباه و کذب و بر خلاف واقع نيست لذا به ادات حصر کلمه.
جلد 13 - صفحه 551
(إِنَّما کان‌َ قَول‌َ المُؤمِنِين‌َ) منحصر است قول مؤمن، يعني قول بر خلاف اينکه از مؤمن سر نمي‌زند و کسي که بگويد مؤمن نيست چنانچه در آيه قبل مي‌فرمايد:
(وَ إِذا دُعُوا إِلَي اللّه‌ِ وَ رَسُولِه‌ِ لِيَحکُم‌َ بَينَهُم) در کليه اختلافات و مرافعه‌جات بايد رجوع کرد بخدا و رسول و هر چه گفتند قبول کرد، ما مي‌گوئيم به اينکه جماعت مسلمين که اعتراف دارند به اينکه قرآن کلام خدا است و رسول فرستاده او است.
بيائيد در اختلاف شيعه و سني که هزار و انديست رجوع کنيم به قرآن مجيد و اگر اخبار شيعه را هم قبول نداريد به اخبار متواتره مثل حديث ثقلين و حديث منزلة و حديث غدير خم و امثال اينها و حل اينکه اختلاف را بنمائيد و اگر حاضر نمي‌شوند به نص اينکه آيه از مؤمنين نيستند قول مؤمنين اينست که (أَن يَقُولُوا سَمِعنا وَ أَطَعنا) و رستگاري در همين است.
(وَ أُولئِک‌َ هُم‌ُ المُفلِحُون‌َ) يعني فلاح منحصر باين است.