اگر بار ديگر، از ابتداى سوره نگاهى به آيات آن بکنيم، خواهيم ديد که سياست پيشگيرى از گناه در احکام الهى نهفته است، مثلًا زن و مرد زناکار را در برابر چشم ديگران تنبيه کنيد، (آيه 1) ازدواج آنان را محدود کنيد، (آيه 3) اگر کسى بدون چهار شاهد نسبت ناروا داد، هشتاد تازيانه بزنيد، (آيه 4) اگر تهمتى را شنيديد برخورد کنيد، (آيه 12) هرکس اشاعه فحشا را دوست بدارد، عذاب دردناک خواهد داشت، (آيه 19) بدنبال گامهاى شيطان نرويد، (آيه 21) کسانى که به زنان پاکدامن تهمت بزنند عذاب عظيم خواهند داشت، (آيه 23) پاکان به سراغ ناپاکان نروند، (آيه 26) سرزده به خانه ديگران نرويد و اگر گفتند برگرديد بپذيريد و برگرديد، (آيه 27- 28) چشمان خود را از نامحرم پيش کشيد و خيره نشويد، (آيه 30- 31) زنان زيور خود را نشان ندهند، براى ازدواج افراد بىهمسر قيام کنيد و از فقر نترسيد، (آيه 32) و در اين آيه مىفرمايد: ساعاتى با همسرتان خلوت کنيد که بدانيد فرزندان و خادمان منزل سرزده وارد نمىشوند. آرى تمام اين دستورات براى جلوگيرى از فحشا و بلوغ زودرس و حفظ حريم و حيا و آبرو است.