1- حضور در کنار رهبرى، براى حل مشکلات، نشانه‌ى ايمان، و ترک آن نشانه‌ى نفاق يا ضعف ايمان است. إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ ... کانُوا مَعَهُ عَلى أَمْرٍ جامِعٍ
2- در مسائل تشکيلاتى، که بر اساس همفکرى و مشورت، تصميم گرفته مى‌شود، خودمحورى و خودمختارى ممنوع است. «عَلى أَمْرٍ جامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا»
3- در زندگى اجتماعى، وجود رهبر و پيروى از او لازم است. «عَلى أَمْرٍ جامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا»
4- ايمان بايد همراه با تسليم و اطاعت از رهبرى باشد. «لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ»
5- بايد نظام اجتماعى و کارهاى گروهى را ارج نهيم. «لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ»
6- بعضى مسائل را بايد سربسته گفت. «لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ»
7- رهبرى در اسلام، همراه با مصلحت‌انديشى و رحمت است. «فَأْذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ- وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمُ»
8- تصميم‌گيرى نهايى با رهبر است. «لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ» (پيامبر در مسائل جامعه، بر مردم ولايت دارد).
9- رهبر بايد در اعمال سياست‌هاى خود انعطاف‌پذير و واقع‌بين باشد. «فَأْذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ»
10- اذن پيامبر، کار را مجاز و حلال مى‌کند ولى نفسِ رها کردن کارهاى عمومى، نياز به استغفار دارد. فَأْذَنْ ... وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمُ
11- طرح مسائل شخصى در هنگام اشتغال به کارهاى عمومى، گرچه با اجازه
جلد 6 - صفحه 219
باشد، زيبا نيست و بايد عذرخواهى کرد. «وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمُ»
12- استغفار ودعاى پيامبر صلى الله عليه و آله براى ديگران، مستجاب است. «وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ»