تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ «3»
وصف دوم مؤمنين مى‌فرمايد:
وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ: و آنانکه ايشان از سخن بيهوده و کار بى‌فايده اعراض کنند و رو برگرداننده‌اند.
بيان: در اين «لغو» وجوهى است:
1- باطل.
2- دروغ.
3- دشنام.
4- تمام گناهان.
«1». وسايل الشيعه، ج 4، کتاب الصّلوة، ابواب افعال الصّلوة، ص 683، روايت 16.
«2». وسائل الشيعه، کتاب الطهارة، ابواب مقدمة العبادات ج 1، ص 48، حديث 7.
جلد 9 - صفحه 110
5- على بن ابراهيم قمى- لغو را تفسير به غنا و ملاهى نموده.
6- ارشاد مفيد- از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام: کلّ قول ليس فيه ذکر «1» فهو لغو. هر گفتارى که نيست در آن ذکرى (يعنى ياد خدا يا يادآورى بموعظه) پس آن لغو است. «2» 7- مجمع- از حضرت صادق عليه السّلام تفسير آيه اينست که مى‌گويد مرد براى تو باطلى را، ياد مى‌آورد تو را به آنچه نيست در تو؛ پس روى برگردانى براى خدا. و در روايت ديگر مراد، غنا ملاهى است. «3» تنبيه: خداى تعالى وصف فرموده مؤمنين را به اينکه اعراض کننده‌اند از لغو، يعنى بجا نياورند آن را و راضى به آن نيستند و مخالطه ننمايند با کسى که آن را بجا آورد؛ و لذا در آيه ديگر فرمود «وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِراماً». و بعد از وصف به خشوع در نماز، توصيف فرمود ايشان را به اعراض از لغو، تا جمع نمايد براى ايشان فعل و ترک شاقه بر نفس را که قاعده بناى تکليف مى‌باشند.