تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ شَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُورِ سَيْناءَ تَنْبُتُ بِالدُّهْنِ وَ صِبْغٍ لِلْآکِلِينَ «20»
وَ شَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُورِ سَيْناءَ: و ديگر آفريديم براى شما درختى، يعنى زيتون که بيرون مى‌آيد از کوه سينا که کوه موسى عليه السّلام است ميان مصر و
جلد 9 - صفحه 122
ايا، و بر آن مناجات مى‌نمود. و گويند: اين کوه در فلسطين و آن را «طور سنين» نيز گويند. ممکن است طور، اسم کوه، و سينا، اسم بقعه‌اى باشد که کوه در آن واقع شده. منقول است اول درختى که در زمين بعد از طوفان روئيده شده زيتون است. ابن بابويه از ابن عباس روايت نموده: کوه موسى عليه السّلام سينا ناميده شده براى آنکه درخت زيتون در آن بوده، و هر کوهى که در آن منتفعات باشد از نبات و اشجار، آن را طور سينا گويند «1» و آنکه ندارد طور گويند.
تَنْبُتُ بِالدُّهْنِ: مى‌روياند ميوه خود را روغن، زيرا از زيتون عصاره گرفته شود روغن زيت. وَ صِبْغٍ لِلْآکِلِينَ: و خورشى براى خورندگان که در غذا تناول کنند، خداى تعالى قرار داده در اين درخت روغنى و خورشى، اما خورش زيتون و روغن زيت مى‌باشد.
در مجمع- از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود: زيتون درخت مبارکى است، پس خورش کنيد به آن و روغن ماليد بدان. «2» در صحيفة الرضا- از حضرت رضا عليه السّلام فرمود: بر شما باد به خوردن روغن زيتون، پس بدرستى که آن کشف مى‌کند تلخى را، و مى‌برد بلغم را، و محکم کند عصب را، و نيکو نمايد خلق را، و پاکيزه کند نفس را، و مى‌برد غم را. «3» نکته: تعبير خورش در آيه شريفه به «صِبْغٍ» به جهت آنست که نان به آن رنگين شود چون سبز رنگ مى‌باشد.