تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ (109) بعد از آن در تحقيق و ثبوت اين مطلب و فهم بندگان فرمايد: وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ‌: و براى خدا است ملکيت و مالکيت خاصه آنچه در آسمانها است از اجرام علويه، وَ ما فِي الْأَرْضِ‌: و آنچه در زمين است از اجسام سفليه. بنابراين ذاتى که مالک تمام موجودات سماوى و ارضى باشد، غنى على الاطلاق است. پس به هيچ وجه من الوجوه ظلم نفرمايد، زيرا يکى از جهات ظلم، هر آينه احتياج و نقص و جهل طرف باشد. و ذات سبحانى از صفات امکانى منزه باشد. وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ: و به سوى خداى تعالى باز گرديده شود تمام کارها، پس مجازات فرمايد هر کس را به آنچه وعد و وعيد فرموده از ثواب و عقاب. تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 208 مفسرين را در کيفيت رجوع به خدا سبحانه دو قول است: 1- مراد افناى آنها و بعد، اعاده آنها براى مجازات. 2- مراد آنکه، حق تعالى در دنيا تمليک امور به بندگان فرموده و ايشان را در آن تصرفى ارزانى داشته، اما در آخرت، تمام آنها رجوع به خداى تعالى شود، چنانچه فرمايد: لِمَنِ الْمُلْکُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ.