1- شنيدن تاريخ گذشتگان، مايهى تسلّى آيندگان است. (اى پيامبر! به انبياى قبل نيز نسبت جنون مىدادند) «رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ»
2- برخى که نمىتوانند رشد کنند، مقام بزرگان را پايين مىآورند. «رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ»
3- غرور و لجاجت، سبب مىشود که به عاقلترين مردم نسبت جنون داده شود.
«رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ»
4- سران کفر، دعوت انبيا را يک حادثه روحى و روانى مىپندارند و مىگويند:
صبر کنيد هيجانها و ادّعاهاى او تمام مىشود. «فَتَرَبَّصُوا»
5- توکّل و دعا، بزرگترين اهرم در برابر تهمتها و تحقيرهاست. «قالَ رَبِّ»
6- درخواست کمک از خداوند براى پيروزى ايمان بر کفر است، نه پيروزى فرد بر فرد. «انْصُرْنِي بِما کَذَّبُونِ» نفرمود: «انصرنى عليهم»