تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ الَّذِينَ هُمْ بِآياتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ (58) صفت دوم: وَ الَّذِينَ هُمْ بِآياتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ‌: و آن کسانى که ايشان به آيتها و حجتهاى پروردگار خود ايمان مى‌آورند، مراد آيات شريفه قرآنى يا دلايل قدرت الهى است که مؤمنين تصديق دارند به آنها. تبصره: ايمان مرکب است از اعتقاد قلبى و اقرار زبانى و عمل جوارحى، و احاديث شريفه اهل البيت عليهم السّلام نيز دال است بر آن، چنانچه در نهج البلاغه از حضرت على عليه السّلام سؤال شد از ايمان، فرمود: الايمان معرفة بالقلب و اقرار باللّسان و عمل بالارکان يعنى ايمان عبارت است از شناسائى قلبى و اقرار زبانى و بجا آوردن ارکان دينى. «1» بنابراين هر کس هر سه را دارا نباشد کافر است، و هر که اعتقاد قلبى را ندارد لکن اقرار لسانى و عمل ارکانى را داراست منافق باشد، و هر که اعتقاد قلبى و اقرار زبانى را داشته باشد لکن در عمل اخلال کند فاسق است.