تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ الَّذِينَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لا يُشْرِکُونَ (59) «1». نهج البلاغه فيض الاسلام، حکمت 218، ج 6، ص 1186. جلد 9 - صفحه 150 صفت سوم: وَ الَّذِينَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لا يُشْرِکُونَ‌: و آن کسانى که ايشان به عبادت پروردگارشان شرک نمى‌آورند نه شرک جلى و نه شرک خفى. مراد از شرک جلى پرستش اوثان و اصنام، و مراد به شرک خفى ريا و صورتى را به نظر آوردن است در عبادت. ممکن است مراد تمام مقام اربعه شرک باشد: 1- شرک در ذات. 2- شرک در صفات. 3- شرک در افعال. 4- شرک در عبادات. فخر رازى آيه را اختصاص داده به شرک خفى. «1»